Απόψε η Βουλή καλείται να εγκρίνει την εκπομπή των τηλεοπτικών σταθμών στην ψηφιακή τηλεόραση, χωρίς την προκήρυξη αδειών και την υποχρέωση καταβολής τιμήματος για τη χρήση συχνοτήτων όπως προέβλεπε ο νόμος 3592/2007 του Θοδωρή Ρουσόπουλου της κυβέρνησης Κώστα Καραμανλή. Το ερώτημα είναι τι θα κάνουν οι Καραμανλικοί βουλευτές…
Το άρθρο 6 του Νόμου 3592/2007 προβλέπει «διαδικασία αδειοδότησης των ιδιωτικών τηλεοπτικών σταθμών με την έκδοση υπουργικής απόφασης για τον αριθμό των αδειών, την εμβέλεια τους και το είδος προγράμματος, η χρονική διάρκεια των αδειών που θα ήταν 6ετής και η διαγωνιστική διαδικασία από το ΕΣΡ. Στο ίδιο άρθρο υπάρχει πρόβλεψη για το ελάχιστο κατατεθειμένο κεφάλαιο και η υποχρέωση καταβολής «οικονομικού ανταλλάγματος» για τη χρήση διαύλων συχνοτήτων. Στην Ελλάδα υπάρχουν 10 εθνικής εμβέλειας σταθμοί και περίπου 160 περιφερειακής, οι οποίοι θα έπρεπε να πληρώνουν για τις συχνότητες που χρησιμοποιούν.Έτσι, αντί να καταβληθούν τα χρήματα από τον πάροχο δικτύου προς το ελληνικό δημόσιο, θα μπορούσε η κυβέρνηση απλώς να εφαρμόσει το νόμο της κυβέρνησης Καραμανλή και να συνδυάσει την άδεια με την καταβολή του τιμήματος και να χρεώνει, το ελληνικό δημόσιο, επιπλέον το φάσμα που θέλει να αποκτήσει ένα σταθμός. Για παράδειγμα, αν δεσμεύει εύρος συχνοτήτων για μετάδοση υψηλής Ευκρίνειας, αποκτώντας δύο ψηφιακές θέσεις, να πρέπει να πληρώνει επιπλέον τίμημα στο δημόσιο και στον πάροχο δικτύου, απλώς το κόστος της μεταφοράς του σήματος
